De ‘Stilte’

De ‘stilte’ bij de Woodbrookers, voortgekomen uit de Quakers kenmerkt zich door:
Innerlijke activiteit, de stilte is geladen met verwachting.
Een luisterend hart, je keert naar binnen met aandacht voor wat je geweten, je diepere zelf, je “influistert.” 
De stilte wordt vaak gedeeld met een groep, een collectief, als een gedeeld spiritueel moment.


De eerste directeur van het Woodbrookershuis, Willem Banning, sprak over een gesprek zonder woorden, maar niet zonder richting. Het is een stilte als een moreel kompas, waaruit daden kunnen voortkomen.


Het gaat dus niet enkel om rust, maar een ontmoeting met een innerlijke waarheid, of met het ‘hogere’, wat je daar ook onder verstaat. Het is juist geen leegte, maar een ruimte waarin iets kan ontstaan, een inzicht, een impuls tot handelen.


Vaak wordt de stilte bij de Woodbrookers ingeleid door poëzie of muziek.